Statement – Dutch

ARTIST STATEMENT

Ik creëer een schilderkunstige illusie van een landschap ; irreële landschappen van de ziel en de herinnering. Geïnspireerd door de nacht en volle maan, en de dualiteit en beladenheid van beiden : zowel donker als licht, mooi als onheilspellend.
Het vastleggen van een moment, zonder traceerbare tijdsindicatie.

Vrij opgebouwde massa’s verf, in toom gehouden, door de diagonalen van een pad of een enkel suggestief, figuratief element. Door overbelichting, ontstaat een spel van lichtvlekken, dat de boomvormen aanvreet en hun figuratieve vorm modificeert.
Het spel tussen verf en beeld intrigeert : “de mooiste bloemen groeien aan de rand van de afgrond”.

Ingrid Simons
2011

ARTIST STATEMENT GRAFIEK

Mijn landschappen schilder ik naar aanleiding van herinneringen aan plekken en hun sfeer, gebaseerd op schetsfoto’s. Voor mijn zeefdrukken gebruik ik op locatie gemaakte foto’s, die ik per kleurlaag bewerk, en daarna opbouw als een schilderij.

Deze plekken spreken mij aan door de verstilling. In de verstilling zoek ik naar wat niet te zien is, naar een bepaalde geladenheid. Naar de dualiteit in de weergave van een momentopname waarin een heel verleden doorschemert, of die elk moment kan veranderen omdat er iets gaat gebeuren. Het spel tussen heden, verleden en toekomst.

Dit probeer ik in verf en kleurlagen te vertalen. Door een afwisseling in toets en een vereenvoudigd kleurgebruik ontstaat er een verdieping van de betekenis. In mijn zeefdrukken speel ik met inkten gemengd met zilver, waardoor er afhankelijk van de positie van de beschouwer de vlakken of plat lijken, of het licht vangen en bijna transparant worden.

Het zijn werken over ’saudade’ , of  ‘Sehnsucht’. Van het verlangen. Irreële landschappen van de ziel en de herinnering.

Ingrid Simons 2011 

DE MOOISTE BLOEMEN GROEIEN AAN DE RAND VAN DE AFGROND

“De mooiste bloemen groeien aan de rand van de afgrond” is een gezegde dat mij erg aanspreekt, ook met betrekking tot mijn manier van schilderen en tekenen.
Het opzoeken van de uiterste grens, zonder over de richel te vallen. Door meer los te laten, kom je eerder tot de essentie.
Mijn werk bestaat uit olieverfschilderijen, litho’s en potloodtekeningen op papier.

Landschappen, met of zonder mensfiguren ; wegen ergens naar toe leidend, maar waarnaartoe, dit wordt versluierd door de overbelichting en verf aan het einde van het pad. Ik probeer een schilderkunstige illusie van een landschap te creëren, het bospad verleidt om het schilderij in te willen gaan, om te zien wat er zich buiten het zicht afspeelt. Mijn landschappen zijn onder te verdelen in de series stedelijke landschappen en de series bospaden, vaak op groot formaat.

De stedelijke landschappen, meestal in zwart-wit of zwart roze, zijn rauwe, verlaten landschappen met beeldelementen als lantaarnpalen, electriciteitsdraden en stoepranden. Deze stedelijke elementen dienen als houvast, in vrij opgebouwde massa’s verf.
In de bospaden-series werk in tonaliteiten, met groen als contrastkleur. Je wordt als beschouwer verleid om het bospad in te lopen, badend in het licht als op een hete zomerdag ; door de overbelichting ontstaat een spel van lichtvlekken dat de groene takken bijna aanvreet en hun figuratieve vorm beinvloedt. Een abstracte weergave, die in toom wordt gehouden door de diagonalen en rust van het pad dat je het bos in leidt.

De mensfiguren, vaak afgebeeld op de rug gezien, lijken door de verftoets een houding en persoonlijkheid aan te nemen, maar lijken soms bijna in de omgeving en de verf te verdwijnen. Je kunt over hun schouder meekijken naar hetgeen zij zien.

Ik ben op zoek naar een sfeer van unheimlichkeit, verstilling en verval. Bevroren scènes, verstild als in een filmstill, het vastleggen en vertragen van een moment, zonder traceerbare tijdsindicatie en de daarin liggende dualiteit, fascineren mij. Maar bijvoorbeeld ook het gebruik van tegenlicht waardoor vlakken zowel plat zijn, als ook in de context van het schilderij iets figuratiefs en ruimtelijks weergeven. Deze spanningsvelden fascineren mij.

Het gezegde is ook treffend voor de relatie tussen het pasteuze gebruik van de verf en de figuratie in mijn werk. Figuren die door de suggestie van een verftoets een houding aannemen maar soms bijna verdwijnen in de omgeving en de verf. De schildertoets varieert van schraal tot rauw en pasteus. Met een palet in tonaliteiten, soms gereduceerd tot zwart-wit, probeer ik een schilderkunstige illusie van een landschap te creëren.

Mijn werk heeft een sterke connectie met fotografie, dit uit zich ten eerste in de basis van mijn werk, namelijk het gebruik van mijn fototoestel als schetsboek. Ik selecteer beelden, die ik tegenkom en bepaal al bij het maken van de foto de uitsnedes van het beeld.
Ik laat me inspireren door over- of onderbelichting in de fotografie, zoals ik deze vroeger in de doka kon bepalen. Tijdens het schilderen pas ik deze elementen weer toe, versterkt door de over- en onderbelichting van de natuur zelf.
Ook het harde tegenlicht, waardoor figuratieve elementen plat worden, benut ik regelmatig in mijn werk.

De laatste jaren ben ik ook op groter formaat (200 x 130 cm.) en meer serieel gaan werken. Het afgelopen jaar ben ik vooral geïnspireerd door de volle maan ; de dualiteit van de nacht : zowel donker als licht, mooi als onheilspellend.
Wat mij aantrekt en mij “triggert” om deze momenten vast te leggen, is de dualiteit die uit dit soort momenten spreekt.

In het schilderij vindt de vermenging plaats van de momenten die de schilder uit zijn eigen herinnering opnieuw wil oproepen in zijn atelier met daaraan verbonden al zijn andere associaties. Door de vrije vertaling in verf wordt een interpretatie gegeven van het initiële beeld, maar deze betekenis wordt door de rauwe interpretatie van de verf ook verder verbreed.

2009

KORTE MOTIVATIE

Landschappen met wegen en paden, ergens naar toe leidend, waarheen wordt versluierd door over- of onderbelichting aan het einde van het pad. De schildertoets varieert van schraal tot pasteus. Met een palet in tonaliteiten, soms gereduceerd tot zwart-wit, van schraal tot pasteus, probeer ik een schilderkunstige illusie van een landschap te creëren. Het thema “volle maan” heeft mij geïnspireerd ; de dualiteit van de nacht, zowel donker als licht, mooi als onheilspellend. Ik ben op zoek naar een sfeer van ‘unheimlichkeit’, verstilling en verval. Stedelijke beeldelementen dienen als houvast, in rauw opgebouwde massa’s verf. Bevroren scènes, zonder traceerbare tijdsindicatie, fascineren mij.